Ontkom de dagelijkse rush tijdens het koken met de tips van Simona Bussé
Voelt eten klaarmaken als een nieuwe to do op je veel te volle lijst? Zorgt dat voor stress tijdens het koken? Dan heb jij nood aan Therapie in de keuken. Simona Bussé heeft de kunst van het rustgevend koken onder de knie en deelt waar haar inspiratie vandaan komt.
Je kookboek is een unieke combinatie van lekkere recepten en mindfulness. Vanwaar kwam je inspiratie?
“Ik hoorde over de zogenaamde blue zones. Dat zijn geconcentreerde plekken verspreid over de wereld waar er veel honderdjarigen wonen. Hoe kunnen zoveel mensen op één plaats zo oud worden? Vaak is het een combinatie van enkele dingen, maar koken én eten zijn er een belangrijk onderdeel van. In Sardinië steken ze veel moeite in verse pasta door miniscuul handwerk uit te voeren. In Japan steken ze veel tijd in tuinieren, met die verse groenten maken ze lekkere bereidingen zoals Kimchi en gepekelde groenten. Dat kan je enkel leren door de traditie over te nemen van de oudere generaties.”
Maar tradities gaan vaak verloren wegens tijdsgebrek.
“Dat is volgens mij exact het probleem. We zijn bezig met carrière en fulltime werken, maar zien niet wat er zich afspeelt voor onze neus. Ik zie leeftijdsgenoten die mooie tradities verloren laten gaan, terwijl de tijdsinvestering kan zorgen voor geluk, rust, verbinding, herinneringen … We kopen passata en confituur in de winkel, maar onze grootouders konden dat zelf maken. Ik zet me graag in om zelf een PastaGranny te worden voor mijn (achter)kleinkinderen en de tradities levende te houden.”
Koken is volgens Simona geen tijdsverspilling. “Het moment dat je samen in de keuken staat, is een mogelijkheid tot herinneringen maken. Van connectie tot traditie. Laten we even rond alle niches en mogelijkheden kijken, je eet drie keer per dag. Dat betekent vaak dat je drie keer per dag mogelijks gaat koken. Waarom dan niet één keer per dag er een zen-moment van maken? Waarom 70 euro betalen voor een therapeutische sessie bij de psycholoog of een yogales van 15 euro, als je die saus van de pasta toch moet opzetten? Leg die telefoon even weg, nodig je kleinste uit om te komen roeren in de pot terwijl jij de groenten al hebt gesneden. Kom even tot rust tijdens die twintig minuten die je toch moest steken in het klaarmaken van je avondeten.”
Tijd nemen om te koken is voor jou heel belangrijk. Van welke handeling word je het rustigst?
“Ik vind kneden samen met mijn dochter het leukste. Samen een bal pastadeeg omtoveren tot verse tagliolini, daar kunnen we echt van genieten. Het begint met het afwegen van bloem en het eindigt pas als we de afwas samen hebben gedaan. Als je een goede bal deeg kan omtoveren tot platbroodjes dan kun je een deegroller gebruiken, maar ook je handen. Het lichtjes stretchen vind ik zalig. Het verschil in je handen voelen tussen pizzadeeg, pastadeeg en koekjesdeeg, is heerlijk. Mijn kinderen experimenteren graag met een balletje deeg terwijl ik alles uitrol. Bij mij in de keuken mag je zijn wie je bent.”
Hoe heb je zelf geleerd om rust te vinden in het koken?
“Er zijn verschillende traumatische momenten in mijn leven geweest waar ik direct op zoek ging naar een uitlaatklep om mij sneller beter te voelen. De keuken was een troostplek voor mij. Ik vond die troost in de intentionele energie die ik kon steken in het bereiden van een maaltijd, de handelingen van het koken en het tafelen met gezelschap.”
Rust vinden in koken, is bij Simona een familiale eigenschap. “De herinneringen aan mijn Italiaanse grootmoeder zijn culinair aangedikt. Ik kan me geen moment herinneren dat ze niet in de keuken stond. Er stond werkelijk altijd eten op tafel. Ze werkte de hele dag in de keuken van anderen, maar eens ze thuiskwam, ging ze gewoon opnieuw koken. Mijn tante is net hetzelfde. Ze heeft de afgelopen jaren heftige operaties moeten ondergaan, maar zodra ze terug achter haar fornuis kon staan, deed ze dat ook.”
Mogen we daaruit concluderen dat jij inspiratie haalt uit anderen zien koken?
“Ik kan helemaal betoverd geraken van het handwerk van omaatjes die bezig zijn met koken. In Thailand kochten we op de markt het liefst van oudere dames die één ding verkochten. De lekkerste sesamballetjes ooit verkregen we van zo een lieve dame. Als we meer tijd hadden, zou ik zeker het recept hebben gevraagd. Die mevrouw heeft een impressie gemaakt op ons die we nooit meer gaan vergeten. Daarnaast ben ik ook fan van PastaGrannies. Dat zijn Italiaanse oma’s die uitleggen welk traditioneel gerecht zij in hun gezin maken. Dat varieert van aspergelasagne tot pasta met noten.”
Simona hoopt met haar kookboek Therapie in de keuken ook anderen te inspireren. “Ik hoop dat het boek je aanzet om gasten vaker uit te nodigen, om samen te koken en te eten. Het boek helpt je om headspace te vinden tijdens het koken, zoals ik dat ook heb mogen ervaren. Stephanie Quattromano zorgt voor de nodige psychologische omkadering bij ieder recept.”
Koken speelt ook in jouw reizen een belangrijke rol.
“Klopt. Zelfs op vakantie neem ik graag Airbnb’s met uitgebreide keukens (liefst met uitzicht op Noorse fjorden of Montenegrijnse kust) zodat ik lokaal kan blijven koken. Ik houd van kookworkshops op reis en ronddwalen op marktjes. Ik ben altijd op zoek naar nieuwe recepten. Deze zomer gaan we met ons gezin naar Ecuador en Noord-Peru, ik heb al een hele lijst met gerechten die ik wil proeven en leren maken.”
Wat als je geen tijd hebt om uitgebreid te koken?
“Laat dan zeker het tafelen een rustig moment zijn. Zelfs een friet van de frituur of een microgolflasagne kan je intentioneel opeten. Geniet van de geur, herinner de textuur, denk aan een keer dat je de lekkerste lasagne ooit at. Met gezelschap kan je in gesprek gaan, bedank hen voor hun aanwezigheid en benadruk hoe belangrijk dit voor je is.”
Mogen we nog een kleine sneak peak uit je kookboek? Wat is jouw favoriete recept?
“De Cavalucci: mijn ultieme favoriet. Lang heette die voor mij ‘Zia Flavia-koekjes’ (nvdr zia = Italiaans voor tante) en daarna noemde ik ze ‘Panpepatokoekjes’. Tot ik bij Zia Flavia op bezoek ging en vroeg naar haar feedback op het recept. Ze moest lachen, want het waren niet ‘Zia Flavia-koekjes’, en ook niet ‘Panpepatokoekjes’. De officiële naam is ‘Cavalucci’. Ik krijg en geef niet graag cadeautjes, maar als Zia Flavia met Kerst afkomt met dit schoteltje koekjes, dan ben ik zo blij. Ik weet hoeveel tijd ze erin steekt om ze vers te maken. Het is iedere keer vechten als ze van wel acht soorten koekjes, vier Cavalucci op het schaaltje zet. Iedereen van ons gezin vliegt altijd eerst naar de Cavalucci.”
